حسن احمدي گيوي، از همكاران محمد پروين گنابادي در تدوين لغتنامه دهخدا، در مراسم بزرگداشت اين استاد فقيد ادب فارسي، او را نماد دانش و اخلاق خواند و گفت: فروغ فضايل پروين از خطوط سيمايش خوانده مي‌شد.

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا)، احمدي گيوي در اين مراسم كه عصر ديروز در انجمن آثار و مفاخر فرهنگي برگزار شد، با بيان مطلب فوق، افزود: زادگاه پروين خاك پاك گناباد بود و خاستگاهش، سرزمين خراسان كه فردوسي‌ها، مولوي‌ها، ابن‌سيناها و فارابي‌ها را در دامان خود پرورانده است. 

وي با بيان اين كه پروين گنابادي، در فضل و فضيلت چون ستاره پروين مي‌درخشيد، گفت: ادب در ذات و صفات او، به هر دو معني تجلي داشت. فرهيخته بود و مهربان، زودياب بود و باهوش؛ خوش‌ذوق و خوش‌قلم و استعدادپرور بود. 

اين مصحح متون كهن ادب فارسي ادامه داد: پروين، در يك كلام، نمونه انسان كامل بود. دانش گسترده‌اي در سبك شناسي، دستور زبان فارسي، فلسفه و حكمت، كلام و فقه، تاريخ اديان و شعر فارسي و تازي داشت. او از ايران باستان با افتخار و حسرت ياد مي‌كرد. 

مصحح «گلستان سعدي» با اشاره به اين كه پروين در يك دوره به اميد خدمت به ميهن و مردم خويش از جانب مردم سبزوار به نمايندگي مجلس شوراي ملي درآمد، يادآور شد: ولي خيلي زود دريافت كه جامعه سياست، به قامت او نمي‌زيبد. اي كاش دانشگاه تهران نيز چون موسسه لغتنامه، قدر او را مي‌شناخت و او را به استادي بر مي‌گزيد تا جوانان بيشتري از او كسب فيض كنند. 

احمدي گيوي اضافه كرد: پروين به زبان عربي تسلط كامل داشت كه نمونه عالي اين تسلط، در ترجمه او از «مقدمه ابن خلدون» نمودار است. نثر پروين ساده و روان و شيوا بود. او با همه تسلطش بر زبان تازي، از كاربرد واژه‌ها و تركيب‌هاي آن زبان در زبان فارسي، تا حد امكان اجتناب مي‌كرد. او هم در لغتنامه و هم در جامعه ادبي، از ارزش و شان خاصي برخوردار بود. 

وي در پايان، با اشاره به بيماري و فلج دست و پاي استاد پروین گنابادي در سال‌هاي آخر عمر گفت: در سال 53   همراه دكتر شفيعي‌كدكني به عيادت استاد پروين گنابادي رفتيم. خوشحال، ولي بسيار متاثر شد. درباره علت تاثر خود گفت: از دست خود مي‌نالم كه 70 سال با من همكاري كرده و امروز ديگر ياري نمي‌كند.

کد مطلب : 13663