نشست «شعر ترجمه و ترجمه شعر» با حضور «احمد نادمي»، «پرويز بيگي حبيب‌آبادي» و «موسي بيدج» عصر امروز در سراي اصلي اهل قلم برگزار شد./

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا)، احمد نادمي _مترجم_ در نشست ترجمه شعر گفت: درباره ترجمه شعر بحث‌هاي متعددي وجود دارد، برخي از منتقدان نيز شعر را غيرقابل ترجمه مي‌دانند. در جامعه ما نيز شعر ترجمه، حيثيت مخدوشي دارد.

وي افزود:‌ اگر ترجمه ناپذيري شعر را بپذيريم، بي‌شك بايد تمام متن‌هاي ديگر را نيز ترجمه‌ناپذير بدانيم. شايد يك متن علمي يا داستاني را مترجم بتواند فعل به فعل ترجمه كند، اما هرگز چنين امري در حوزه شعر تحقق پيدا نمي‌كند.

نادمي خاطر نشان كرد: در ابتداي قرن پيش فرانسه پل ارتباطي ميان روشنفكران ايراني با غرب بود، ازاين رو از زبان فرانسه، آثار متعددي به فارسي ترجمه شده اند، اما در دوره‌هاي بعد، زبان فرانسه جاي خود را به زبان انگليسي داد.

وي افزود: در ابتداي قرن اخير مترجماني كه از زبان‌هاي ديگر به زبان فارسي شعر ترجمه مي كردند،به فرم، موسيقي و قافيه توجه بسياري داشته و به شيوه هاي مختلف قصد داشتند وزن يك شعر را منتقل كنند.

اين مترجم با بيان اين مطلب كه ترجمه شعر از ترجمه نثر دشوارتراست، يادآور شد: يك مترجم وقتي شعر يا داستاني را از زبان اصلي ترجمه مي‌كند، بايد به زاد و بوم شعر توجه داشته باشد.

موسي بيدج _مترجم _ با اشاره به ديدگاه «جهاز» شاعر عرب كه معتقد بود كه شعر ترجمه ناپذير است ،گفت: در دوره‌اي كه اين شاعر عرب چنين ديدگاهي را درباره ترجمه شعر مطرح مي‌كند، موسيقي دروني، بيروني و بلاغت و بيان، شعر را ترجمه ناپذير مي‌كرد، اما امروز مولفه‌هاي شعر با مولفه‌هاي شعر كهن بسيار فرق مي كند.

وي با بيان اين مطلب كه آثار كلاسيك فارسي كمتر به زبان‌هاي ديگر ترجمه شده‌اند ،گفت: آثار متعددي از شاعران و نويسندگان معاصر به زبان‌هاي ديگر ترجمه‌ شده‌اند و توانسته‌ايم شعر و داستان معاصر را تاحدودي  به جهانيان معرفي كنيم.

«بيدج» يكي از رمزهاي ترجمه‌هاي موفق شعر را شاعر مي‌داند و معتقد است ترجمه شعر و نثر باهم بسيار متفاوتند. 

وي درباره امانت‌داري در ترجمه معتقد است: امانت‌داري در ترجمه به اين معنا نيست كه تمام سطرها و كلمات يك شعر را مو به مو ترجمه كنيم. اگر مترجم بتواند در ترجمه ، منظور شاعر را بيان كند، بي‌شك توانسته  به ترجمه امانت‌دار باشد.

کد مطلب : 19747