تاليف مثنوي معنوي سال ها پس از ناپديد شدن شمس آغاز شد و او در شكل گيري اين اثر بزرگ تاثير فراواني داشت.

احمدنژاد در گفت‌وگو با خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا) به تاثير افزايش سن در نوع زبان و نگاه افراد اشاره كرد و گفت: با بالا رفتن سن، تجربيات فرد بيشتر مي‌شود و اين افزايش تجربه، طبيعتا خود را در زبان و نگاه فرد نشان مي‌دهد. 

وي با بيان اين كه دوره ديدار مولوي با شمس و از دست دادن او، دوره پوست شكني، كنار گذاشتن محدوديت‌ها و ذوق و شادماني روحي مولوي بوده است، افزود: رابطه شمس و مولوي و آن عيش روحاني بين اين دو، هميشه به صورت راز بوده و همواره نيز راز خواهد بود و هر كه در اين رابطه چيزي گفته، گفته‌اش غير دقيق است. 

احمدنژاد تاكيد كرد: بايد توجه خاص داشت به اين كه پس از ناپديد شدن شمس كه مولوي دو بار براي يافتنش به شام سفر كرد، اين عيش و عشق روحاني، با نوعي تجربه همراه مي‌شود. مثنوي معنوي حاصل همين دوران پختگي است. 

اين استاد ادبيات كلاسيك فارسي، به جنبه تعليمي مثنوي اشاره كرد و افزود: «مثنوي»، «ديوان كبير» ويراستاري شده است. انديشه‌هاي تشكيل‌دهنده مثنوي، همان انديشه‌هاي غزليات شمس است كه با فزايش سن و پختگي بيشتر مولانا، به نوعي ويرايش شده‌اند. اما نبايد از ياد برد كه مولوي، در مثنوي هم هرگاه «خورشيد» مي‌گويد، به ياد شمس مي‌افتد و منقلب مي‌شود. 

احمدنژاد در پايان به اختلاف نظر اهل ادب درباره اين دو اثر پرداخت و يادآور شد: برخي مي‌گويند اگر غزليات زيباي شمس شعر است، پس مثنوي چيست؟ و اگر مثنوي شعر است، پس جايگاه غزليات كدام است؟ در واقع اين دو اثر، هر دو ارجمند و محصول دو دوره مختلف از حالات روحي مولوي‌اند.

کد مطلب : 8936