به اعتقاد عنایت سمیعی مخاطب در مواجهه با مجموعه "ما هیچ ما نگاه" خلع سلاح است و وسيله ارتباط براي ورود به دنياي این اثر را در اختيار ندارد.

سميعي در گفت‌وگو با خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا) گفت: سهراب در دو مجموعه آخرش همان شيوه‌اي را ادامه داد كه از ابتدا شروع كرده بود. 

وي در ادامه گفت: سهراب در «ما هيچ ما نگاه» ، شيوه‌اي را كه از ابتدا آغاز كرده بود به انتزاعي‌ترين شكل ممكن رسانید و در نتيجه ارتباط با مخاطب را دچار ناهماهنگي كرد. در واقع تصويري كه از مجموعه‌هاي اول سهراب در ذهن مخاطب بود ، در مجموعه «ما هيچ مانگاه» به دليل انتزاع‌گرايي زياد تغيير كرد . 

اين منتقد خوش نام شعر و داستان تاكيد كرد: اما شيوه نمادسازي‌هاي سهراب ما را به اين نتيجه مي‌رساند كه «ما هيچ ما نگاه» در ادامه آثار اوست، نه اين كه وي در اين مجموعه خط مشي‌اش را به هم زده باشد. 

سميعي با اشاره به این‌که قوت و ضعف شعرهاي سهراب، هر دو، به شيوه نمادسازي او باز مي‌گردد، اضافه کرد : در دوره‌اي كه شعر اجتماعي وجه مسلط شعرگويي بود، سهراب جور ديگر ديدن را پيش مي‌كشد و به جهان‌هايي توجه مي‌كند كه شعر آن دوره به آن‌ها توجه چنداني نداشت.

اين شاعر خاطر نشان كرد: البته به جز افرادي نظير هوشنگ ايراني كه به گمان من از كساني است كه طور ديگر ديدن را به سهراب آموخت و اين وجه مثبت نمادسازي سهراب است. 

سميعي در بخش بعدي صحبت‌هايش به وجه منفي نمادسازي سپهري پرداخت و توضيح داد: سهراب اين طور ديگر ديدن را تبديل به نوعي مكتب مي‌كند. او اشياء را به وحدت وجودي مي‌رساند كه بيشتر تحميل نوعي بينش خودش به اشياء به نظر مي‌آيد، نه اين كه آن اشياء در ماهيتشان، واقعا چنان وحدتي داشته باشند. 

به باور سميعي یکی از دلايل اهميت سهراب اين است كه به‌رغم آن كه از عرفان خاور دور و انديشه كريشنامورتي و متافيزيسين‌هاي ديگر سود مي‌جويد، توانسته است عرفان خود را با اتكا به پيشينه‌هاي عرفاني زبان فارسي اجرا كند. 

وي مي‌گويد: من وقتي بر مبناي دلم و سليقه شعري‌ام قضاوت كنم، شعر سهراب را نمي‌پسندم. وي وقتي نقد و تحليل مي‌كنم و بر مبناي عقل عمل مي‌كنم، او را جزو شاعران موفق صد سال اخير مي‌دانم. جوانان بايد تفاوت اين دو را دريابند و در نگاه‌هايشان چنين دقت‌هايي داشته باشند.

کد مطلب : 1744