«حسن بلخاري»، پژوهشگر ،گفت: موسيقي به عنوان يك علم و جزيي از فلسفه با نهضت ترجمه وارد تمدن اسلامي‌ شد و اين تمدن اگرچه با نگاه نقادانه، اما به دور از تقليد، آن را پذيرفت./

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا) به نقل از روابط عمومي همايش بين‌المللي عبدالقادر مراغه‌اي، «حسن بلخاري» پژوهشگر، مدرس و عضو پيوسته فرهنگستان هنر در همايش بين‌المللي عبدالقادر مراغه‌اي،ردپاي موسيقي را از كندي تا مراغه‌اي بررسي كرد و به تحليل فلسفي قبض و بسط ميان فلسفه و موسيقي در اين قرون پرداخت.

وي تقسيم بندي يونانيان را از حكمت در وجه عملي ،شامل تدبير منزل و سياست  دانست و وجه نظري آن را به فلسفه عليا (الهيات)، فلسفه وسطي (رياضيات) و فلسفه سفلي (طبيعيات) تقسيم كرد و ادامه داد: موسيقي همراه با نجوم، حساب و هندسه از اجزاي فلسفه وسطي محسوب مي‌شد، كه اين تقسيم بندي مورد قبول حكماي اسلامي‌ نيز واقع شد.

بلخاري افزود: كندي به عنوان اولين فيلسوف مسلمان 9 رساله پيرامون موسيقي به رشته تحرير درآورده، فارابي در كتاب «موسيقي كبير» و ابن سينا در «جوامع موسيقي» بحثي مبسوط در اين زمينه ارايه كرده‌اند، اما پس از ابن سينا مهم‌ترين رساله‌هاي موسيقي توسط فلاسفه نگاشته نشد، به جز قطب‌الدين شيرازي كه يك استثنا بود.

وي يادآور شد: دليل اين مهم دو امر بود. نخست آن‌ كه موسيقي يك فن بود و دوم آن‌ كه انديشه اسلامي‌ در ميان متفكران و مسلمان شعبه‌هاي گوناگون يافت و جريان‌هاي كلامي، فقهي، اصولي، تفسير و نيز جريان‌هاي حكمي، هر كدام در ساحت موسيقي تغييراتي را به وجود آورد.

کد مطلب : 20735