«ولاديمير ناباكوف» نويسنده و منتقد ادبى برجسته آمريكايى كه اصليتى روس داشت، نويسنده‌اي بود كه به دو زبان روسى و انگليسى مي‌نوشت.

خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)ـ «ناباكوف» ۲۷ آوريل ۱۸۹۹ در سن‌پترزبورگ و در خانواده‌اى اشرافى به دنيا آمد. پدرش روزنامه نگار، وكيل و سياستمدارى ليبرال بود. و ولاديمير، زبان‌هاى انگليسى و فرانسه را از او آموخت. در جريان انقلاب روسيه، پدرش دستگير و زندانى شد. پس از آزادى، بلافاصله با خانواده‌ به برلين مهاجرت كردند. «ناباكوف» تحصيلات خود را در كالج «ترينيتى» به پايان رساند. در همان سال‌ها بود كه پدر سياستمدارش به دست يك سلطنت‌طلبان روس به قتل رسيد.

در اين دوران، «ولاديمير» به عنوان نويسنده‌اى جوان، فعاليت هنري خود را با ترجمه اشعار «هاينه» آغاز كرد و اولين رمانش «ماشنكا» را در ۲۷ سالگى نوشت. مرگ، گذر زمان و حس از دست دادن، در آثار اوليه او جايگاهي خاص دارد.

«موهبت» و «دعوت به مراسم گردن زنى»، «خنده در تاريكي» و «زندگي سباستين نايت» از جمله آثار معروف اوست. ناباكوف پس از مهاجرت به آمريكا به تدريس در دانشگاه پرداخت و سخنرانى‌هاى متعددى در باره آثار «فلوبر»، «داستايوفسكى» و «جويس» ايراد كرد.

شهرت خيلي دير به سراغ ناباكوف آمد. او «لوليتا» را نوشته بود، اما در چاپش ترديد داشت. تا جايي كه پشت خانه آتش درست كرد و دست نوشته‌ها را در آن انداخت؛ اما همسرش «ورا» سر رسيد، كاغذهاي نيم سوخته را برداشت و متن را تايپ كرد. او به موفقيت "لوليتا" اطمينان داشت. لوليتا مدتي در ميان ناشران دست به دست شد و سرانجام ناشري در فرانسه چاپ آن را پذيرفت. اين نويسنده بزرگ در دوم جولاي ۱۹۷۷ در لوزان درگذشت.

کد مطلب : 22281