به گزارش خبرگزاری کتاب ایران(ایبنا) به نقل از روابط عمومي میراث مکتوب، بیشتر لغتنامه‌های فارسی توسط افراد غيرايراني و ساكنان مناطقی دور از ايران مركزي پديد آمده است. بديهی است كه دلیل اين امر، نياز ساكنان آن مناطق به يادگيری زبان فارسي بوده است و اهل زبان نيازی به چنين فرهنگ‌هايي احساس نمي‌كردند. همچنان‌كه اكثر لغتنامه‌های زبان عربی نيز توسط غير اعراب و عموما به دست ايرانيان نوشته شده است. 

سهم اساسی در نگارش اين آثار را نويسندگان شبه‌قاره به خود اختصاص داده‌اند. لغتنامه‌نويسی فارسی در اين منطقه تقريبا از حدود سده نهم به بعد آغاز شده و اين امر مصادف است با رواج تدريجي زبان فارسی در آن مناطق كه البته مدتی پس از اين، در حدود سده يازدهم هجري به اوج خود رسيد و به همين دليل اكثر لغتنامه‌های فارسی تأليفی در شبه‌قاره پس از سده يازدهم هجري تأليف شده‌اند. 

شرفنامه منیری از نخستين لغتنامه‌هاي فارسي است كه در شبه‌قارّه نوشته شده است. نويسنده در هر بخش، قسمتي جداگانه را به چندين واژه تركي اختصاص داده كه در برخي موارد - به‌ویژه واژگان تركی كه در فارسي نيز كاربرد دارد - مي‌تواند براي خوانندگان مفيد باشد. 

تأليف اين كتاب توسط قوام‌الدين ابراهيم فاروقی در سال 878 به پايان رسيد و از آنجا كه نويسنده از مريدان شيخ شرف‌الدين احمدبن‌يحيي منيري بوده، كتاب خود را به نام مراد خود، به شرفنامه مَـنْـيَـري موسوم کرده است. 

مصحح براي تصحيح اين متن از چهار نسخه اصلي استفاده كرده و در صورت لزوم به برخي ديگر از نسخه‌هاي اثر نيز مراجعه داشته است. متنِ اثر با شيوه التقاطي از درون چهار نسخه مذكور استخراج شده و اختلافات نسخه‌ها در حاشيه ضبط شده است. 

صفحات اين چاپ برخوردار از دو حاشيه است كه يكي از آنها مختص به ضبط اختلاف نسخه‌ها بوده و در حاشيه دوم، به درج توضيحات لازم، شواهد، نقد و يا تاييد مندرجات متن پرداخته شده است. در پايان نيز «فهرست الفبايي واژه‌ها» درج شده.
 
جلد اول اين فرهنگ كه شامل مقدمه مصحح و بخش نخستين متن (از حرف آ تا ژ) مي‌شود پيش از اين در سال 1385 منتشر شد و اكنون شاهد انتشار جلد دوم كتاب، شامل بخش دوم و پايانی آن هستيم.