«نازنين فراهاني» با اشاره به علاقه‌اش به مطالعه مي‌گويد: شايد بهتر باشد در مدارس به ادبيات و فرهنگ غني كشورمان بيشتر توجه شود. حتي مي‌توانيم دانش‌آموزان را بيش از پيش به موزه‌ها و گالري‌ها ببريم و آنها را از نزديك با مشاهير و چهره‌هاي ماندگار كشورمان آشنا سازيم.

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران(ايبنا)، «نازنين فراهاني» نويسنده و بازيگر جوان سينما و تلويزيون كشورمان، از جمله هنرمنداني است كه علاوه بر حضور مستمر در سينما و تلويزيون، به حوزه ادبيات و مطالعه نيز علاقه زيادي دارد و آن طور كه خودش مي گويد، از كودكي به كتابخواني روي آورده و هنوز هم پس از گذشت بيش از دو دهه نخستين كتابي را كه مطالعه كرده و شور و اشتياقي را كه همراه دوستانش براي خريد كتاب داشته به ياد مي آورد و همه آن خاطرات شيرين را در خاطراتش به ثبت رسانده است.

«نازنين فراهاني» سال 1352 در تهران متولد شد. وي فارغ التحصيل روزنامه نگاري از دانشگاه علامه طباطبايي است. همچنين اين هنرمند، فعاليت مطبوعاتي خود را از سال 1372 تجربه و بازي در سينما را از سال 1378 با فيلم «زير پوست شهر» به كارگرداني «رخشان بني اعتماد» آغاز كرد، سپس در فيلم هايي چون، «فرود در غربت»، «وقتي همه خواب بودند»، «تهران ساعت 7 صبح»، و از «كنار هم مي گذريم» به ايفاي نقش پرداخت.

علاقه «نازنين فراهاني» به كتاب و كتابخواني و همچنين توجه و دغدغه وي به توليد آثار اقتباسي در سينما و تلويزيون، بهانه اي شد كه از او دعوت كنيم تا با حضور در

محل خبرگزاري كتاب(ايبنا) با ما درباره موضوعات ذكر شده به گفت و گو بنشيند.

«نازنين فراهاني» در آغاز اين گفت‌وگو گفت: كلاس چهارم دبستان بودم که کتاب برایم جالب شد. شاید علاقه خواهرم به کتاب در این زمینه موثر بود. در مقطع راهنمايي بودم كه كتاب «سه قطره خون» اثر «صادق هدايت» به دستم رسيد، آن كتاب را خواندم. آن زمان چیزی از کتاب نفهمیدم. فقط فهمیدم این کتاب با بقیه فرق دارد. بعد از این سال ها بود که کم کم کتاب های خارجی هم به دستم رسید.

فراهاني با اشاره به اين كه او و همسن و سالانش عاشق و تشنه كتاب و كتابخواني بودند، تصريح كرد: نسل من و دوستاني كه با آنها در ارتباط بودم تشنه و عاشق كتاب و مطالعه بودند. يادم هست، كتاب 10 جلدي «غرش طوفان» را 15 روزه خواندم، بدون اغراق 15 روز. 

اين بازيگر ادامه داد: هر کتاب را یک روز درمیان می خواندم و چون کتاب را قرض گرفته بودم باید هر جلد را که تمام می کردم به صاحبش پس می دادم تا بعدی را به من بدهد. من دیوانه کتاب بودم.  گاهی دلم برای آن روزها تنگ می شود. نه این که الان کتاب نخوانم ولی عطش آن سال ها چیز دیگری بود. کتاب خریدن و اولین لحظه باز کردن اولین صفحه آن خيلي دلچسب بود. من تب و تاب آن روزها را از یاد نمی برم ؛ یادش به خیر. شاید برای آن بود که من تفریح بیشتری نداشتم. نمی دانم. فقط می دانم با کتاب من همه تفریح های دنیا را داشتم . 

وي افزود: در آن سال‌ها كتاب‌هاي تاريخي، ادبي، علمي و... بيش از كتاب‌هاي روانشناسي و عاطفي مخاطب داشت. علاوه بر آن رد و بدل كردن يا هديه دادن كتاب در ميان مردم نيز به يك فرهنگ تبديل شده بود. يادم است من و دوستانم مدام به هم كتاب امانت مي داديم.

بازيگر «تهران ساعت 7 صبح» در ادامه به كاهش قيمت كتاب و تاثیر آن در گسترش فرهنگ كتابخواني و افزايش ميزان مطالعه اشاره كرد و گفت: در آن سال‌ها کتاب ارزان بود. مخاطبان دغدغه خريد كتاب را نداشتند. ما هر پنج‌شنبه خیابان انقلاب توی کتابفروشی ها پرسه می زدیم و با دست پر و یک دنیا خوش حالی برمی گشتیم. و حالا این روزها كتاب هاي بي كيفيت و كم محتواي 60، 70 صفحه اي با قيمت 2500 تومان به فروش مي رسند.

فراهاني با اشاره به اين كه فاصله مردم از كتاب و كاهش زمان مطالعه تنها به دليل گران بودن كتاب نيست، گفت: عوامل مختلف ديگري هستند كه باعث شده نسل امروز با كتاب بيگانه باشد، در واقع پيشرفت تكنولوژي، تهيه و تكثير انواع بازي هاي جذاب كامپيوتري، توليد فيلم هاي انيميشن و... از جمله مواردي اند كه ديگر زماني را براي مطالعه باقي نمي گذارند.

اين بازيگر تلويزيون به راه كارهاي موجود براي تشويق مردم به كتابخواني اشاره كرد و يادآور شد: بايد شرايطي فراهم شود كه علاقه به مطالعه از دوران كودكي شكل بگيرد. آیا مدارس ما برای شاگردان خود شرایطی را فراهم می کنند که این نیاز از کودکی در آنها به وجود بیاید؟ آیا ما بچه مدرسه ای ها را به موزه و گالری می بریم؟ آیا آنها هنرمندان را می شناسند؟ شاید فکر می کنیم که بچه ها از آثار هنری چیزی دستگیرشان نمی شود و این اشتباه بزرگ ماست که همواره تکرار کرده ایم. چرا مدارس برای بچه ها دوره های بازدید از نمایشگاه های نقاشی و عکاسی ترتیب نمی دهند؟ آیا دانش آموزان در مدرسه به درستی با ادبیات و نویسندگان ما آشنا می شوند؟

فراهاني ادامه داد: مي توان زندگي نامه و خدمات مشاهير كشورمان را همراه با جذابيت هاي تصويري مانند كتاب هاي كميك استريپ و نمايش فيلم هاي انيميشن به كودكان و نوجوانان معرفي كنيم.

وي افزود: يكي از دلايلي كه كتاب هاي «تن تن» و «هري پاتر» با استقبال جهاني مواجه مي شوند، همان جذابيت هاي تصويري و نوع پرداختن به شخصيت هاي داستان بوده است.

مهمان گروه فرهنگ و ادب خبرگزاري كتاب ايران در بخش ديگري از صحبت هاي خود به اهميت توليد آثار اقتباسي در سينما و تلويزيون اشاره كرد و اظهار داشت: به عنوان يك شيفته‏ سينما و شيفته‏ ادبيات، هرچه فكر مي‏كنم مي‏بينم در اين كم رونقي بازار سينما،همان بهتر كه كمتر سراغ ادبيات مي‏رويم. زيرا حداقل لطفي كه مي توانيم به ادبیات بکنیم اين است كه آن را خراب نكنيم.

وي افزود: راستش مي خواهم بگويم چرا اقتباس ادبي كم داريم، ولي بيشتر دلم مي‏خواهد بگويم، دست‏مان درد نكند كه ادبيات را كمتر دست‏مالي كرده‏ايم. البته بحث اقتباس ادبي، در كشورهايي كه مي‏توان به آنها سينماي خاص خودشان را نسبت داد، مثل سينماي ايتاليا، سينماي فرانسه يا امروزه سينماي هاليوود، بحث ديگري است. اگرچه سينما، هميشه در ذات خود، در به تصوير كشيدنِ آثار ادبي، نمي‏تواند به طور كامل وفادارانه عمل كند و بيشتر فيلم‏هاي اقتباسي در قياس با اصل خود ضعيف بوده اند. ولی اگر فيلم‏هاي موفق را جدا از ادبيات و با توانايي و ظرفيت سينما نگاه كنيم، در سينماي دنيا با فيلم‏هاي موفقي در اين زمينه روبه‏رو هستيم.

فراهاني با اشاره به اينكه، ذات سينما با ادبيات متفاوت است و ادبيات مي‏تواند تنها، دست‏مايه‏ خوبي براي خلق يك اثر خوب سينمايي باشد تصريح كرد: «برباد رفته» يكي از بهترين فيلم‏هاي كلاسيك سينما، اقتباسي ادبي‏ است. اقتباسي كه تا آنجا كه توانسته به اثر وفادار مانده  و به جرات مي‏توان گفت كه به ماند‏گاري رمان زيباي «مارگريت ميچل» نيز كمك كرده است.

اين بازيگر سينما خاطرنشان كرد: اين جادوي سينماست. فيلم‏‏هايي كه برگرفته از آثار گراهم‏گرين است نيز، فيلم‏هايي‏اند كه اگرچه به لحاظ تاثير، قابل قياس با نوشته‏هاي گرين نيستند، اما فيلم‏هايي قابل توجه بوده‏اند. در اين ميان، گاهي نيز كسي مانند فيليپ كافمن،‌ از بس شيفته‏ ميلان كوندرا و رمان بي‏نظيرش «بارهستي» مي‏شود، دست به اقتباسي مي‏زند كه ناموفق از آب درمي‏آيد  يا تبديل رمان «تصوير دوريان‏گري» به سينما تأسف‏برانگيز است.

اين بازيگر سينماي ايران با اشاره به اين كه اقتباس ادبي در ايران و در كشوري كه ادبياتش غني‏ و پرمايه است به ندرت اتفاق مي‏افتد، گفت: شايد يكي از دلايل آن، ترس فيلمنامه نويسان از نزديك شدن به آثار ادبي‏ست. به شخصه اميدوارم اين ترس تا اطلاع ثانوي پابرجا بماند!

فراهاني ادامه داد: تسلط نداشتن فيلمنامه‏نويسان‏ (نه همه‏ آنها) به ادبيات كشورمان، مانع نزديك شدنشان به حوزه‏ ادبيات مي‏شود و به همين دليل بسياري از فيلمنامه نويسان ايراني، به جاي رجوع به ادبيات ايراني، بيشتر تمايل به كپي برداري و ايرانيزه كردن فيلم‏هاي موفق خارجي دارند (كه در اين مورد هم ما هيچ‏گاه موفق نبوده‏ايم). شايد به جاي پرداختن به اينكه چرا اقتباس ادبي، در ايران كم اتفاق مي‏افتد، بهتر باشد به مشكلات مهم‏تري كه در عرصه‏ فيلم‏نامه‏نويسي وجود دارد، بپردازيم.

وي در پايان بااشاره به اين مطلب كه امروزه، ستاره‏سالاري نيز كار فيلمنامه‏نويسان را آسان كرده ،افزود: نقش‏هاي اول فيلم‏ها معمولا تخت و بدون پيچيد‏گي و نياز به بازيگري در مرحله‏ اجرا، نوشته مي‏شوند. تنها سختيِ فيلمنامه‏نويسان ( تأكيد مي‏كنم به جز عده‏اي معدود) نوشتنِ نقشي كوتاه، با پيش‏بيني اجرايي فوق‏العاده است.

کد مطلب : 12766