تو به شکل غم‌انگیزی بیژن نجدی هستی و به شکل غم‌انگیزتری شاعری.

به گزارش خبرگزاري كتاب ايران (ايبنا) نجدی در معرفی خود گفته است: «من به شکل غم‌انگیزی بیژن نجدی هستم. متولد خاش. گیله‌مرد هم هستم. متولد ۱۳۲۰(سالی که جنگ جهانی دوم تمام شد.) تحصیلات لیسانسیه‌ ریاضی. یک دختر و یک پسر دارم. اسم همسرم پروانه است. او می‌گوید. او دستم را می‌گیرد. من می‌نویسم.» 

من در معرفي تويي كه بيژن نجدي هستي، مي‌گويم: «تو به شکل غم‌انگیزی بیژن نجدی هستی و به شکل غم‌انگیزتری شاعری. تو شاعری و هر روز شعرهایت را برمی‌داری؛ به مدرسه می‌بری؛ پشت در کلاس ریاضی منتظرشان می‌گذاری؛ زنگ تفریح به حیات می‌فرستی‌شان و از پشت پنجره برایشان دستی تکان می‌دهی؛ زنگ‌ دوم به کلاس راهشان می‌دهی و آنها پشت نیمکت‌ها می‌نشینند و به اعدادی که مقابل چشمان توست، حسادت می‌کنند؛ زنگ چندم که می‌خورد تو فکر می‌کنی که به شکل غم‌انگیزی بیژن نجدی هستی؛ شعرهایت را برمی‌داری و به خانه می‌آوری‌شان؛ روبه‌روی کوه‌های لاهیجان می‌نشانی‌شان تا با اعداد و ارقام درگیر شوی؛ فکر می‌کنی پس از این درگیری به سراغ شعرهایت می‌روی؛ اما نمی‌روی. 

تو به شکل غم‌انگیزی بیژن نجدی هستی و به شکل غم‌انگیزتری شاعر این سرزمینی؛ حتا اگر یوزپلنگان داستان‌هایت در کوه‌ها و دشت‌های گیلان بدوند. تو شاعری و غم‌هایت در کوه‌ها و دشت‌های این سرزمین سرگردانند.

تو به شکل غم‌انگیزی بیژن نجدی هستی و به شکل غم‌انگیزتری داستان‌ها و شعرهایت را ناتمام گذاشتی و رفتی.به شکل غم‌انگیزی زود رفتی.خیلی زود.» 

بیژن نجدی 24 آبان ۱۳۲۰ در خاش متولد شد و سوم شهریور ۱۳۷۶ در لاهیجان درگذشت. او کارشناس ارشد رشته ریاضیات بود و در دبیرستان‌های لاهیجان تدریس می‌کرد. وي در قبرستان شیخ زاهد لاهیجان به خاک سپرده ‌شد.

نجدي كه برنده جایزه منتقدان و نویسندگان مطبوعاتی نیز شده‌، آثاري چون «یوزپلنگانی که با من دویده‌اند»، «دوباره از همان خیابان‌ها»، «داستان‌های ناتمام» و «خواهران این تابستان» را در كارنامه خود دارد. 

 

کد مطلب : 24807